Zihnim sürekli bana neyin doğru olduğunu neyin yanlış olduğunu söyleyip duruyor… Sürekli beni eleştiriyor mesela. Yanlışlarımı çarpıyor yüzüme…. Hep yanlış yerde yanlış zamanda yaşadığımı söyleyip duruyor… Sabahları mutsuz uyandırıyor çoğunlukla… Başaramadığımı suratıma suratıma vuruyor… İstemediğin bir iştesin, istemediğin bir yerde yaşıyorsun, daha iyisi olabilir….. Sürekli daha fazlasını istiyor,bitmek bilmeyen bir hırsla. Susmayan, susturulmayan, her defasında beni daha da içine çeken bir ses. Bazen inanıyorum da ona… Nasıl bu kadar yanlış yaşamayı başardım diye öfkeleniyorum kendime… Yenilmiş hissediyorum kendimi. Bir şeyler yapmaya çalışıyorum hayatımı düzeltmek için sonra başaramayınca daha derine, daha derine iniyorum….
Yapman gereken tek şey olana “Güvenmek”….
Sonra içimden başka bir ses yükseliyor… Olduğun her hal olması gerektiği gibi diyen bir ses. Hayır başarısız olmadın, evet başarılı da değilsin… Yalnızca deneyimliyorsun bu hayatı… İyi veya kötü yok… Bırak kendini kıyaslamayı… Herkes kendi zaman diliminde sadece kendi olmayı deneyimliyor. Kimseden iyi ya da kimseden kötü değilsin. Sen sensin ve bu hayatta yalnızca kendin olmayı deneyimliyorsun. Her ne olursa olsun bu yol seni büyütüyor. Ve yapman gereken tek şey olana “Güvenmek”….
Bir yol bulacaksın. Yola güven
Bu sesi seviyorum… Bu sesi duyduğumda geriye kalan tüm sesler yok oluyor. Çünkü burada huzur var… Burada ben varım, deneyimlerim var. Yaşadığım hayata, bugüne kadar tüm yaptıklarıma, yapabildiklerime duyduğum sevgi var, saygı var…. Tüm korkuları, tüm dış seslere rağmen sevgiyle güvenle karşılamak var…
Şöyle bir bakıyorum hayatıma sonra, zihnimle girdiğim savaşları hep kaybetmişim. Ama sonra zihnim her sıkıştırdığında, onun korkularına vesveslerine kulak asmadığım, tamam ben bu yola güveniyorum deyip, kalbimden yükselen cılız sesin sesini açtığım her an karşıma kendiliğinden açılan bir yol çıkmış. Mucize gibi…
Bazen unutup, içimi karartıp karanlığıma yuvarlanıveriyorum. Tüm yollar kapalı gibi gözüküyor. Sonra birden bir yolunu bulup benimle konuşmaya başlıyor içimdeki o ses… “Heyyyy güvendesin merak etme.. Bir yol bulacaksın. Yola güven.”
Ya sen? Sen yola güveniyor musun?
