Birinin eve gelirken güzel dileklerle alıp getirdiği bir gül.
Günler sonra gördüğümde o gülü, kurumuş. Çiçekleri, yaprakları…
İlk günkü güzelliği yok üzerinde. Yaşayıp yaşamadığı bile belli olmayan bir gül oluvermiş.
Sonra ona biraz su verdim.
Günler sonra baktığımda yeni, canlı, yapraklar vardı üzerinde.
Aldım elime çiçeği kurumuş tüm yaprakları topladım. Bazı kuru tomurcuklar kaldı üzerinde…
Ama eskinin tüm ölü toprağından sıyrılmıştı işte.
Bu sabah tekrar gözüme takıldı o gül. Yeni yeni, yemyeşil, bu kez daha çok yaprak vardı üzerinde. Yaşam ona geri dönmüştü sanki… Ben ona bir baktım, o da bana özünde gül olduğunu hatırlayarak, cevap verdi işte.
Toplasak, atsak kuruyan yapraklarımızı, sulasak topraklarımızı.
Peki ya biz. Sanki bazen bir daha hiç düzelemeyecekmiş gibi bırakıyoruz kendimizi. Günden güne kuruyoruz o gül gibi. Etrafımızda olan hiç kimse umursamadıkça daha da bırakıyoruz. Yavaş yavaş ölüme terk ediyoruz kendimizi… Bizden başka toplayabilecek kimse yok o yaprakları oysa. Gelsinler toplasınlar diye bekliyoruz. Onlar gelmedikçe daha da küsüyoruz.
Peki ne farkımız var o gülden bizim. Toplasak, atsak kuruyan yapraklarımızı, sulasak topraklarımızı. İçimizde toprağın tam dibinde yatan unutulmuş, artık görülmeyen köklerimize bir umut yerleştirsek tekrar. Eski kuruyan güllerin yanına, yaşanmışlıklarımıza, bizi biz yapan dallara yeni tomurcuklarımız eklense. Göğe uzansak rengarenk…
Peki neden tam şimdi başlamıyoruz, kendimizi sulamaya?
Bugün küçük bir su verdiğinde kendine, uykuya yatmış köklerin bir gözünü açar, diğer gün öteki gözünü, sonra günün birinde bir yerlerden bir sürgün verir. Bir dal uzanır göğe doğru, sonra bir bakmışsın dallar oluvermiş. En sonunda bir bakmışsın gül ağacı… Hem de bir tek kendine değil, etrafına mis gibi kokular saçan, herkese ilham olabilen göz alıcı bir gül ağacı…
Ve belki bir gün bir bakarsın seni kıskanan çiçekler de özünü hatırlayıp bir bir açmaya başlamışlar…
